Pierwsza wzmianka historyczna o istnieniu parafii pochodzi z 1325 roku.

Według spisu świętoperza, parafię opatowiecką oszacowano na 12 grzywień dochodu rocznie.

świętoperz była to ustalona opłata od XI w. na rzecz stolicy apostolskiej w Rzymie i wynosiła denara od rodziny.

1 grzywna = 240 denarów

Parafia była rozległa i liczyła około 2880 rodzin. Dziś parafia liczy około 1000 dusz i jest zaliczana do mniejszych.

Podatek ten za czasów panowania Władysława Łokietka został przekształcony w podatek pogłówny.

Kościół parafialny pod wezwaniem św. Jakuba został wybudowany pod koniec XIII w. lub na początku XIV w. w stylu gotyckim i był usytuowany nad Wisłą /patrz mapa Nr. 5/. Był wybudowany z kamienia, cegły i drewna. Kościół przetrwał do początku XIX wieku. W 1824 roku w wyniku wielkiej powodzi w kraju, wody Wisły podmyły skałę i częściowo kościół zsunął się do rzeki. Resztę szczątek kościoła rozebrali mieszczanie.

Funkcję kościoła parafialnego przejął kościół klasztorny O.O. Dominikanów.

 

 

 

 

 

 

 

Foto: Grzegorz Łyskawa

Według zapisu kronikarza Jana Długosza, kościół klasztorny dla O.O. Dominikanów miał ufundować opat klasztoru tynieckiego w 1283 roku - TOMASZ.

Zakon Dominikański został założony w 1216 roku we Francji przez hiszpańskiego kaznodzieję - DOMINIKA GUZNANA. Sprowadzony do Polski około 1223 roku do Krakowa przez biskupa Iwo Odrowąża. Był to zakon miejski, typu żebraczego.

Gotycki zrąb kościoła klasztornego został przekształcony w I połowie XVII wieku. Do kościoła przybudowano kopułową kaplicę Matki Bożej Różańcowej.

Po zniszczeniach w czasie I wojny światowej w 1919 roku odbudowano kościół do którego dobudowano kruchtę.

Ostrołukowe wnęki, okna oraz ślady po oknach, oszkarpowane ściany są pozostałościami gotyku z XV wieku.

Ołtarz główny z początku XX wieku z barokowym obrazem św. Jakuba.

Na ścianie prezbiterium niewielka wnęka z barokową płaskorzeżbą Chrystusa niosącego krzyż. W kruchcie barokowo-ludowa PIETA z 7 mieczami. Pod chórem stalle z XVII wieku przeniesione z prezbiterium.