<<< Z żYCIA PARAFII >>> |
Podczas pacyfikacji wsi w 1944 roku zabrany, jako zakładnik przez bandę nacjonalistów ukraińskich został uratowany przed śmiercię przez miejscowe kobiety. Za swoje uratowane życie uczynił śluby i odnowił ołtarz Matki Boskiej Różańcowej w miejscowej kaplicy kościelnej. (Ks. prob. Paweł Widerski / 1908 - 1977/). |
INNE ZABYTKI BUDOWNICTWA SAKRALNEGO W wiekach XVI, XVII i XVIII na terenie miasta Opatowca znajdował się trzeci drewniany kościół przyszpitalny pod wezwaniem św. Ducha. Jego lokalizacja znajdowała się po wschodniej stronie dzisiejszej ulicy Szpitalnej za posiadłością W. Janowskiego /patrz mapa NR. 2/. Swoją architekturą przypominał napewno obecny kościółek przyszpitalny w ROGOWIE, który znajduje się na miejscowym cmentarzu parafialnym. W drugiej połowie XVIII wieku wody Wisły podmyły skałę i zrujnowały miejscowy kościółek. Zgodnie z decyzją Komisji Kurii Krakowskiej w 1782 roku, kościółek ten w celu zachowania bezpieczeństwa został rozebrany. Przy kościele znajdował się dom szpitalny, utrzymywany ze składek parafialnych i minimalnych dotacji rządowych. W 1917 roku w tym szpitalu urodził się żyjący mieszkaniec tej wsi --WACŁAW SROGA z ulicy Nowokorczyńskiej. W latach międzywojennych budynek ten zamieniono na Dom Starców, a póżniej stał się domem mieszkalnym dla Kościelnego. Podczas pacyfikacji wsi w lipcu 1944 roku, budynek ten został spalony. |
Foto: G. Łyskawa |
W połowie XIX wieku na polach plebańskich założono nowy cmentarz, gdyż stary przy kościele parafialnym został zruinowany wodami Wisły. |
Foto: G. Łyskawa |
Przy ulicy Nowokorczyńskiej stoi rzeżba św. FRANCISZKA XAWEREGO z 1912 roku. Fundatorami jest małżeństwo: MARCIN I KATARZYNA GAWLIK. |
Fundatorami krzyża cmentarnego w 1855 roku byli mieszczanie--STANISŁAW i TERESA KOZEROWIE. Na cmentarzu tym przy drodze do Wiślicy znajduje się wiele ciekawych nagrobków z końca XIX wieku n.p. S.P. ANTONIEGO PRZEMYSKIEGO /1802 - 1872/ S.P. Ks. JANA JONIKASA /1847 - 1896/ i inne. |
Na rynku wsi, obok pomnika poległym w wałce z okupantem w latach 1939 - 1945 stoi kamienny krucyfiks z 1849 roku z rzeżbami św. Jana i Matki Boskiej. Według opowiadań ludzi starszych, krzyż ten został postawiony w wdzięczności przez ocalałych mieszczan przed panującą zarazą w 1847 roku. |
| <<<Wróc • Naprzód>>> |